8. Hər cəmiyyətdə aşağı yuxarı eyni problem var, amma bizdə dəhşət çoxdur. yəni çoxdur deyəndə, biz görürük, hiss edirik deyə, bizə çox görsənir. Dəxli yoxduye, dünyanın ən ən hətta ən kəlməsinin ətə sümüyə bürünmüş halı ol, dirəşəcəklər ki biz deyən olmalıdır, biz sənin Xeyrini düşünürük. ən yaxşı yazar ol, ən güvənilir pilot, ən cəsur general və s. yenə də anadan, atadan çox bilmirsən. Ən pis halda daimi işlək kartı istifa edirlər: " səni mən doğmuşam, səni mən əkmişəm, məndən/bizdən yaxşısını biləcəksən?" Sonra dönüb bi baxırsan ki həyatı boyu heçnə əldə etməyən insanlar sənə ağıl öyrədir, fərq eləmir; ana, ata, qonum-qonşu. Və həmin adamlara mirzə cəlilin sözü ilə və ikrah hissi ilə cavab vermək istəyirsən: " Ölülər!!!!" Nə özləri bir həyat yaşadılar, nə də bizi yaşamağa qoyurlar.

Dünən çox yaxın dostlarımla Azərbaycandakı cəmiyyəti, valideyn övlad münasibətini müzakirə edirdik. Söhbət əsnasında sadəcə bir cümlə dedi: " Azərbaycandakı valideynlər ilhamdan daha pisdirlər" və həqiqətən də elədir. ilham bu cəmiyyətin ortaq, süzülərək hamıdan birazını özündə əks etdirən obrazıdır, şəxsiyyətidir. Ona görə, kişilərimiz ona dəstək olur, simpatiyası var, qadınlarimiz da "kaş, o mənim ərim olaydı" deyir.
Ata, ananın övladına münasibəti nədirsə, dövlətin də vətəndaşına davranışı odur. Axı, ailə kiçik bir dövlətdir.